خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن به بیان احساسات شاعرانه درباره رهایی از درد و غم می‌پردازد. شاعر از درد و جوششی که منجر به آرامش می‌شود، سخن می‌گوید و از میخانه و می به عنوان نمادهایی برای رهایی از بار غم یاد می‌کند. همچنین، به وجود راه‌حل‌هایی برای مشکلات و سبک‌شدن از سنگینی‌های روحی اشاره دارد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و شاعرانه است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به می و میخانه ممکن است برای گروه‌های سنی پایین مناسب نباشد.
شماره ۲۳۴ - خوشا دردی که مهرم از لب خاموش بردارد
خوشا دردی که مهرم از لب خاموش بردارد
خوشا جوشی که از سر دیگ را سرپوش بردارد ۱
درین میخانه از خاکی نهادان چون سبوی می
که بار دوش می گردد که بار از دوش بردارد؟ ۲
دم مشکل گشایی هست با مطرب که گر خواهد
سبک چون پنبه سنگینی مرا از گوش بردارد ۳
خوشا جوشی که از سر دیگ را سرپوش بردارد ۱
درین میخانه از خاکی نهادان چون سبوی می
که بار دوش می گردد که بار از دوش بردارد؟ ۲
دم مشکل گشایی هست با مطرب که گر خواهد
سبک چون پنبه سنگینی مرا از گوش بردارد ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۳۳ - ازان فرهاد دایم جای در کوه و کمر دارد
گوهر بعدی:شماره ۲۳۵ - چه زنگ از خاطر من دیده نمناک بردارد؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
