خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از حسرت و اندوه ناشی از جدایی و از دست دادن می‌گوید. شاعر با استفاده از تصاویری مانند چمن، گل، بلبل، طوطی و آیینه، احساس غم و تنهایی را بیان می‌کند. همچنین، اشاره‌ای به بدبیاری و دشمنی دارد که باعث رنجش شده است.
مفاهیم عمیق عاطفی و استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. این شعر更适合 افرادی که توانایی تحلیل احساسات و نمادهای ادبی را دارند.
شماره ۲۰۷ - از چمن رفتی و گل با حسرت بسیار ماند
از چمن رفتی و گل با حسرت بسیار ماند
چشم بلبل در پی آن طره دستار ماند ۱
روی حرف طوطیان هر چند با آیینه است
دید تا آیینه ات را طوطی از گفتار ماند ۲
می سراید زاغ خط او به آواز بلند
کز گلستانش همین خار سر دیوار ماند ۳
پنجه دشمن گریبان مرا از بخت بد
نوبت دامن گرفتن چون رسید از کار ماند ۴
چشم بلبل در پی آن طره دستار ماند ۱
روی حرف طوطیان هر چند با آیینه است
دید تا آیینه ات را طوطی از گفتار ماند ۲
می سراید زاغ خط او به آواز بلند
کز گلستانش همین خار سر دیوار ماند ۳
پنجه دشمن گریبان مرا از بخت بد
نوبت دامن گرفتن چون رسید از کار ماند ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۶ - زخم گستاخم لب تیغ شهادت می مکد
گوهر بعدی:شماره ۲۰۸ - شد بهار و غنچه ما همچنان در خاک ماند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
