خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این شعر، شاعر از درد و رنج عشق و جدایی می‌گوید و از آتش عشق و سوختن در آن سخن می‌راند. او از ستاره‌ها و خورشید به عنوان نمادهایی از این آتش یاد می‌کند و از همرهی آتش و سپند (سوختن) در این راه صحبت می‌کند. همچنین، اشاره‌ای به زخم‌های دل و بخیه‌های چشم بد دارد که نشان‌دهنده‌ی دردهای پنهان و نگاه‌های آزاردهنده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و نمادین است که درک آن ممکن است برای سنین پایین‌تر دشوار باشد. همچنین، اشاره به درد و رنج عشق و زخم‌های دل ممکن است برای نوجوانان کم‌سن‌وسال نامناسب باشد.
شماره ۱۶۲ - تا عارضت ز آتش می برفروخته است
تا عارضت ز آتش می برفروخته است
بر آسمان ستاره خورشید سوخته است ۱
ای آتش و سپند دگر وقت همرهی است
چشم بدی به زخم دلم بخیه دوخته است ۲
بر آسمان ستاره خورشید سوخته است ۱
ای آتش و سپند دگر وقت همرهی است
چشم بدی به زخم دلم بخیه دوخته است ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶۱ - ناخن به سینه ریزی حسن هلال ازوست
گوهر بعدی:شماره ۱۶۳ - زلفت که همچو شام غریبان گرفته است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
