خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات به زیبایی و تجلی شمع اشاره می‌کند که نماد عشق و زندگی است. او از عشق به معشوق و دل‌سوختگی پروانه‌ها به دور شمع سخن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که دل پاره پاره‌اش را عزیز بدارد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های عمیق مانند 'پروانه مصحف بغلی' نیاز به درک ادبی بالاتری دارد.
شماره ۱۴۸ - قسم به شمع تجلی که پرتوش ازلی است
قسم به شمع تجلی که پرتوش ازلی است
که عشق تازه عذاران بهار زنده دلی است ۱
عزیزدار دل پاره پاره ما را
که شمع را پر پروانه مصحف بغلی است ۲
که عشق تازه عذاران بهار زنده دلی است ۱
عزیزدار دل پاره پاره ما را
که شمع را پر پروانه مصحف بغلی است ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۴۷ - اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی است
گوهر بعدی:شماره ۱۴۹ - ترا که برق بلا خوشه چین خرمن نیست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
