شماره ۳۸ - بلبل به ثنای تو گشوده است زبان را

بلبل به ثنای تو گشوده است زبان را
گل غنچه به پابوس تو کرده است دهان را ۱

در بندگی قامت موزون تو بسته است
هر فاخته از طوق کمر سرو روان را ۲

هر شاخ گل آماده به نظاره رویت
از غنچه و شبنم دل و چشم نگران را ۳