خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این شعر، شاعر از تضادها و تناقض‌های زندگی سخن می‌گوید. پروانه که نماد عشق و فداکاری است، در برابر شمع می‌سوزد، در حالی که چشم شوخ (معشوق) خواب سنگین را به پرواز درمی‌آورد. شاعر اشاره می‌کند که گلستان از دست هوسبازان در امان است، زیرا شرم معشوق دست گلچین (چیننده گل) را خواب‌آلود می‌کند. این متن پر از تصاویر شاعرانه و نمادین است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه نیاز دارد. همچنین، استفاده از نمادها و استعاره‌های پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۱۷ - فروغ عارضت پروانه سازد شمع بالین را
فروغ عارضت پروانه سازد شمع بالین را
پر پرواز گردد چشم شوخت خواب سنگین را ۱
ز تاراج هوسناکان بود ایمن گلستانت
که شرمت پای خواب آلود سازد دست گلچین را ۲
پر پرواز گردد چشم شوخت خواب سنگین را ۱
ز تاراج هوسناکان بود ایمن گلستانت
که شرمت پای خواب آلود سازد دست گلچین را ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶ - یکی صد شد ز گلچین برگ عشرت گلشن ما را
گوهر بعدی:شماره ۱۸ - به خودسازی بدل کن ای سیه دل خانه سازی را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
