خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از مجنون و لیلی و مفاهیم عرفانی مانند تنهایی و مستی معنوی سخن می‌گوید. شاعر با استفاده از نمادهایی مانند سنگ، محمل، باغ و بهار، و افلاطون، حالات روحی و عرفانی را به تصویر می‌کشد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از نمادها و اشارات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۱۳ - تا ز زیر سنگ می آید برون مجنون ما
تا ز زیر سنگ می آید برون مجنون ما
محمل لیلی برون رفته است از هامون ما ۱
عارفان را کنج تنهایی بود باغ و بهار
در خم خالی چو می می جوشد افلاطون ما ۲
محمل لیلی برون رفته است از هامون ما ۱
عارفان را کنج تنهایی بود باغ و بهار
در خم خالی چو می می جوشد افلاطون ما ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲ - کام خود از کوشش امید می گیریم ما
گوهر بعدی:شماره ۱۴ - ازان پیوسته می لرزد دل از پاس قدم ما را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
