شاعر در این غزل از عشق و دیدار با معشوق خود میگوید. او پنهانی به قصر معشوق میرود و او را در خواب میبیند. با ترس و لرز برقع از چهرهاش برمیدارد و معشوق بیدار میشود. سپس معشوق از شاعر میخواهد که این داستان را پنهان نگه دارد و صبحگاهان نزد شاه برود.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانهای است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات ادبی ممکن است برای کودکان کمسنوسال قابل فهم نباشد.
شماره ۲۰ - من دوش پنهان میشدم تا قصر جانان سنگنک
نرمک نهادم پای را رفتم به ایوان سنگنک ۱
دیدم نگار نازنین بر تخت زر در خواب خوش
من از نهیب بیم او چون بید لرزان سنگنک ۲
کردم دو انگشتان دراز آهستهک آهستهک
برداشتم برقع به ناز از ماه تابان سنگنک ۳
یک نیمه نرگس باز کرد از خواب جنبانید سر
شد بر رخ همچون مهش زلف پریشان سنگنک ۴
گفتا به من ای باهنر گفتم منم مسکین تو
تا گر کسی یابد خبر ای راحت جان سنگنک ۵
باری به کام خویشتن آوردمش در بر دمی
بانگ نوا زد آن زمان مرغ سحرخوان سنگنک ۶
گفتا که حافظ خیز و رو صبح است بر ایوان شاه
بر شاه خوان این قصه را از خلق پنهان سنگنک ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.