غزل ۶۹۷۷ - آن را که نیست قسمت از روزی خدایی

آن را که نیست قسمت از روزی خدایی
دایم گرسنه چشم است چون کاسه گدایی ۱

از لاغری نکاهد، از فربهی نبالد
آن را که همچو خورشید ذاتی است روشنایی ۲

نفس خسیس دایم کار خسیس جوید
پیوسته زنده باشد آتش به ژاژخایی ۳

جان هواپرستان در فکر عاقبت نیست
گرد هدف نگردد تیری که شد هوایی ۴

از یک فسرده گردد صد زنده دل فسرده
از مایه شیر جاری واماند از روایی ۵

حسن تمام با خود عین الکمال دارد
در آبله است پنهان حسن برهنه پایی ۶

صائب شکستگی را بر خویش بسته ای تو
ورنه شکستگان را کم نیست مومیایی ۷