غزل ۶۸۳۰ - چه شود گر به پیامی دل من شاد کنی؟

چه شود گر به پیامی دل من شاد کنی؟
پیش ازان روز که بسیار مرا یاد کنی ۱

می کند یک سخن تلخ مرا شادی مرگ
گر نخواهی به شکرخنده دلم شاد کنی ۲

رتبه عشق خداداد ز خوبی کم نیست
ناز تا چند به این حسن خداداد کنی؟ ۳

زیر دامان گل از داغ غریبی سوزد
بلبلی را که تو از دام خود آزاد کنی ۴

دل آباد مرا زیر و زبر گر سازی
به ازان است که صد بتکده آباد کنی ۵

باطن عشق بود تیغ دودم ای خسرو
مصلحت نیست که خم در خم فرهاد کنی ۶

حسن را شکوه عشاق کند ظالمتر
صائب از دوست مبادا گله بنیاد کنی ۷