غزل ۶۸۱۰ - پرده بردار ز رخسار که دیدن داری

پرده بردار ز رخسار که دیدن داری
سربرآور ز گریبان که دمیدن داری ۱

منت خشک چرا می کشی از آب حیات؟
تو که قدرت به لب خویش مکیدن داری ۲

چشم بد دور ز مژگان شکار اندازت
که بر آهوی حرم حق تپیدن داری ۳

می چکد گر چه طراوت ز تو چون سروبهشت
قامتی تشنه آغوش کشیدن داری ۴

فکر تسخیر تو چون در دل عاشق گذرد؟
که در آیینه ز خود فکر رمیدن داری ۵

می کنم رحم به دلسوختگان ای لب یار
گر بدانی که چه مقدار مکیدن داری ۶

صائب این پنبه آسودگی از گوش برآر
اگر از ما هوس ناله شنیدن داری ۷