خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن به ستایش خود و توانایی‌هایش می‌پردازد و خود را برتر از دیگران می‌داند. او از زبان تیز و طبع موشکاف خود سخن می‌گوید و ادعا می‌کند که هیچ‌کس به پای او نمی‌رسد. همچنین، به شهرت و هنر خود اشاره می‌کند و معتقد است که اشعارش بی‌نظیر هستند.
این متن دارای مفاهیم پیچیده و استعاره‌های ادبی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، موضوع خودستایی و غرور ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک یا مناسب نباشد.
غزل ۶۷۸۹ - شنیدم بلبل خود را ستایش کرده ای جایی
شنیدم بلبل خود را ستایش کرده ای جایی
میان عندلیبان دگر افتاده غوغایی ۱
من و عقل نخستین را به جنگ یکدگر افکن
ز من تیغ زبان در کار بردن وز تو ایمایی ۲
ز طبع موشکافم شانه پشت دست می خاید
به گردم کی رسد همچون صبا هر بادپیمایی؟ ۳
چراغ دودمان شهرتم از شعله فطرت
ندارد آسمان امروز چون من نکته پیرایی ۴
به دیوان خیابانش سراسر گشته ام صائب
ندارد بوستان چون مصرع من سرو رعنایی ۵
میان عندلیبان دگر افتاده غوغایی ۱
من و عقل نخستین را به جنگ یکدگر افکن
ز من تیغ زبان در کار بردن وز تو ایمایی ۲
ز طبع موشکافم شانه پشت دست می خاید
به گردم کی رسد همچون صبا هر بادپیمایی؟ ۳
چراغ دودمان شهرتم از شعله فطرت
ندارد آسمان امروز چون من نکته پیرایی ۴
به دیوان خیابانش سراسر گشته ام صائب
ندارد بوستان چون مصرع من سرو رعنایی ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۶۷۸۸ - ز خوبان قامت جانان علم باشد به یکتایی
گوهر بعدی:غزل ۶۷۹۰ - مرا افکنده رخسار عرقناکش به دریایی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
