غزل ۶۷۷۸ - کرامت کن مرا ای ابر رحمت چشم گریانی

کرامت کن مرا ای ابر رحمت چشم گریانی
که از هر خنده بر دل می رسد زخم نمایانی ۱

غزال از دور باش وحشت من راه گرداند
مرا در دامن صحرا نمی باید نگهبانی ۲

کند بر دیده سودایی من شهر را زندان
نفس چون راست سازد گردبادی در بیابانی ۳

نمی گردید بی شیرازه اوراق وجود من
اگر می بود در دستم سر زلف پریشانی ۴

نهان شد مهر تابان دید تا آن روی گلگون را
کند چون خودنمایی مشت خاری در گلستانی؟ ۵

نپردازی به عاشق از غرور حسن، ازین غافل
که ابروی تو خواهد گشت از خط طاق نسیانی ۶

ز خط عنبرین گفتم شود سرسبز امیدم
ندانستم که این ابر سیه را نیست بارانی ۷

تو از ظلمت چو صبح آیینه دل را مصفا کن
که طالع می شود از هر طرف خورشید جولانی ۸

ازان مانع ز آب خضر شد دولت سکندر را
که می خواهد برآرد هر زمان سر از گریبانی ۹

به پایان می رسانیدم من آتش زبان صائب
اگر افسانه آن زلف را می بود پایانی ۱۰