غزل ۶۷۰۶ - چاره از من می کند پرهیز از بیچارگی

چاره از من می کند پرهیز از بیچارگی
غم به گرد من نمی گردد ز بی غمخوارگی ۱

چاره این چاره جویان را مکرر کرده ام
امتحان از دردمندی ها همان بیچارگی ۲

نیستم بر خاطر صحرا گران چون گردباد
کرده ام تا راست قامت، می برم آوارگی ۳

گر نمی آری چراغی آه سردی هم بس است
پا مکش ای سنگدل از خاک ما یکبارگی ۴

چاک تهمت بود اگر بر جامه یوسف گران
عاقبت شد شهپر پرواز کنعان، پارگی ۵

ما عبث در زلف او دل بر اقامت بسته ایم
حاصل سنگ از فلاخن نیست جز آوارگی ۶

روزی روشندلان دل خوردن است از آسمان
قسمت اخگر ز خاکستر بود دلخوارگی ۷

عیبها را کیمیای فقر می سازد هنر
بر لباس تنگدستان پینه نبود پارگی ۸

داشت صائب چاره جویی دربدر دایم مرا
پشت بر دیوار راحت دادم از بیچارگی ۹