غزل ۶۶۹۳ - بندگی کردن پسندیده است با آزادگی

بندگی کردن پسندیده است با آزادگی
سرو را خط امان شد از خزان استادگی ۱

صد بهار تازه رو را سرو شد شمع مزار
می کشد از چشمه سار خضر آب آزادگی ۲

می شود هر کس به مقدار تواضع سربلند
قطره ناچیز گردد گوهر از افتادگی ۳

ساده لوحان بهره ور گردند از نقش مراد
می شود آیینه گلزار، آب از سادگی ۴

هر چه در میزان بینش از گرانقدران بود
از سبک سنگان بود در پله افتادگی ۵

رد نمی گردد دعای پاک دامانان که اشک
قرة العین اجابت شد ز مردم زادگی ۶

بس که ننشستم ز پا از بی قراری های شوق
بر مجنون را برون آوردم از بی جادگی ۷

من که صد میخانه می کردم به مخموران سبیل
می مکم اکنون لب پیمانه از بی بادگی ۸

صحبت روشن ضمیران زنگ از دل می برد
آب در گوهر نگردد سبز از استادگی ۹

ساده کن صائب دل خود را ز هر نقشی که صبح
می کشد خورشید تابان را به بر از سادگی ۱۰