غزل ۶۶۹۰ - دانه ما در ضمیر خاک بودی کاشکی

دانه ما در ضمیر خاک بودی کاشکی
یا چو سر زد در زمان دهقان درودی کاشکی ۱

آن که آخر سر به صحرا داد بی بال و پرم
روز اول این قفس را در گشودی کاشکی ۲

هر چه از دل می خورم از روزیم کم می کنند
در حریم سینه من دل نبودی کاشکی ۳

آن که منع ما ز پرواز پریشان می کند
فکر آب و دانه ما می نمودی کاشکی ۴

دست چون افتاد خالی، همت عالی بلاست
آنچه دارم در نظر در دست بودی کاشکی ۵

تلخی از دریای بی گوهر کشیدن مشکل است
دیده را هم غمزه اش با دل ربودی کاشکی ۶

می گشاید چشم بر روی تو پیش از آفتاب
چشم ما هم طالع آیینه بودی کاشکی ۷

لب گشودم، غوطه در اشک پشیمانی زدم
گلبن من تا قیامت غنچه بودی کاشکی ۸

آن که می ریزد به راه آشنایان خار منع
سبزه بیگانه را اول درودی کاشکی ۹

آینه سطحی است، غور حسن نتواند نمود
پیش چشم ما نقاب از رخ گشودی کاشکی ۱۰

آن که درد غیر را پیش از شنیدن چاره کرد
شمه ای صائب ز درد ما شنودی کاشکی ۱۱