غزل ۶۶۳۱ - تا سرو ترا راه به گلزار فتاده

تا سرو ترا راه به گلزار فتاده
گل گشته به تعظیم تو از شاخ پیاده ۱

مه حلقه ابروی تو در گوش کشیده
سر بر خط مشکین تو خورشید نهاده ۲

دنباله چشم تو گذشته است ز ابرو
آهوی تو از سایه خود پیش فتاده ۳

دل نیز سیه می شود از گوشه نشینی
در گوهر اگر سبز شود آب ستاده ۴

آن به که به گرد دل درویش کند طوف
آن را که میسر نشود حج پیاده ۵

یابد ز اجل چاشنی قند مکرر
در زندگی آن کس که بمیرد به اراده ۶

تقصیر مکن در مدد خلق که باشد
بال و پر توفیق، دل و دست گشاده ۷

از خوردن خون ظالم خونخوار شود سیر
اندازه اگر حفظ توان کرد به باده ۸

صائب نشد از توبه مرا نفس به فرمان
گیرندگی سگ نشود کم به قلاده ۹