غزل ۶۵۹۸ - ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاه

ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاه
به تیغ، رشته عمرش کند قضا کوتاه! ۱

کجا به دامن آن قبله مراد رسد؟
که هست دست من از دامن دعا کوتاه ۲

درازدستی دربان ز چوب منع نکرد
ز آستانه امید، پای ما کوتاه ۳

مگر به لطف خموشم کنی وگرنه چو شمع
نمی شود به بریدن زبان مرا کوتاه ۴

ز عمر کوته خود آنقدر امان خواهم
کزان دو زلف کنم دست شانه را کوتاه ۵

نبرد از دل فرعون زنگ، دست کلیم
ز صبحدم شب ما می شود کجا کوتاه؟ ۶

به وصف زلف، شب هجر نارسایی کرد
کند درازی افسانه راه را کوتاه ۷

نمی رسد به گریبان عافیت دستت
نکرده دست ز دامان مدعا کوتاه ۸

توان به صبر خمش هرزه نالان را
که از مقام شود ناله درا کوتاه ۹

ز پیچ و تاب دل افزود بیش طول امل
شود ز تاب زدن گر چه رشته ها کوتاه ۱۰

کند بلندی دعوی برهنه عورت جهل
که از کشیدن قد می شود قبا کوتاه ۱۱

ز بس که بر در بیگانگی زدم صائب
شد از خرابه من پای آشنا کوتاه ۱۲