غزل ۶۳۹۵ - چون تخم سوخته است ز سودا دماغ من

چون تخم سوخته است ز سودا دماغ من
کز ابر نوبهار شود تازه داغ من ۱

منت کند سیاه، دل روشن مرا
دست حمایت است نفس بر چراغ من ۲

از خرقه داغهای مرا می توان شمرد
دیوار نیست مانع گلگشت باغ من ۳

مجنون من ز وصل لباسی است بی نیاز
ورنه سیاه خیمه لیلی است داغ من ۴

نومید چون ز توبه سنگین خود شوم؟
کز سنگ همچو لاله برآید ایاغ من ۵

از بوستان به برگ خزان دیده ای خوشم
تر می شود به نامه خشکی دماغ من ۶

زنگ از دلم به باده گلگون نمی رود
دایم چو لاله زیر سیاهی است داغ من ۷

شیرین لبان به رخصت من آب می خورند
میراب جوی شیر بود سنگداغ من ۸

گر آب زندگی عوض می به من دهند
چون لاله خون مرده شود در ایاغ من ۹

از خویش رفته را نتوان نقش پای یافت
سرگشته آن کسی که بود در سراغ من ۱۰

صائب گذشته ام ز سر خویش عمرهاست
بر خود ز باد صبح نلرزد چراغ من ۱۱