غزل ۶۳۳۵ - حضور می طلبی سینه را مصفا کن

حضور می طلبی سینه را مصفا کن
گهر پرست تو گنجینه را مصفا کن ۱

ز خانه بصفا میهمان نگردد کم
همین تو سعی کن آیینه را مصفا کن ۲

مه از گرفتگی آمد برون به جام زدن
تو هم به جام زدن سینه را مصفا کن ۳

دگر برای چه روزست باده روشن؟
ز تیرگی شب آدینه را مصفا کن ۴

نظر به صافی چشمه است جویباران را
به دشمنان دل پر کینه را مصفا کن ۵

ذلیل می شود از رقعه طمع درویش
ز پینه خرقه پشمینه را مصفا کن ۶

به لوح ساده توان کرد حسن را تسخیر
ز جوهر آینه سینه را مصفا کن ۷

هلال آینه روشن است صائب حسن
تو همچو صبح همین سینه را مصفا کن ۸