این متن شعری است که در آن شاعر به ستایش و توصیف یک شخصیت بزرگ و محبوب می‌پردازد. او این شخصیت را به عنوان ولی نعمت و سلطان معرفی می‌کند که دارای فضایل بی‌نظیر است و مانند دریایی است که دنیا را در بر گرفته است. شاعر از جفا و فراموشی این شخصیت شکایت می‌کند و از درد فراق و دوری می‌نالد. او از عشق و علاقه‌اش به این شخصیت سخن می‌گوید و از دشمنانی که در غم او شادمان شده‌اند، گلایه می‌کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و ادبی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگان و اصطلاحات ادبی و عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی ادبی دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود.
غزل ۳۲۲۹ - یا ولی نعمتی و سلطانی
سابِقَ الْحُسْنِ ما لَه ثانی ۱
اَنْتَ بَحْرٌ تُحیطُ بِالدُّنْیا
مُدَّمِنْ جَوْهَرٍ وَ مَرْجانِ ۲
کانَ بُنْیانُ عَبْدِ کُم خَرِبًا
رَمَّنی هو وَ شَیَّدَ ارْکانی ۳
کَیْفَ هٰذَاالْجَفا وَ اَنْتَ وَفا؟
کَیْفَ اَرْدَیْتَنی بِنِسْیانِ ۴
حَیَّةُ الْبَیْنِ کُلَّما هاجَت
لَسَعَتْ مِثْلَ لَسْعِ ثُعْبانِ ۵
ظَلَّ خَدّی مُزَعْفَرًا کَدِرًا
سالَ دَمْعی کَمایعٍ آن ۶
اِرْعَ قَلْبًا هَواکَ ساکِنُهُ
لَیْسَ لی غَیْرُ عَطْفِکُمْ بانی ۷
شَمِتَت فِی الشُّجونِ اَعْدائی
کَمْ تَباکَوْا عَلَیَّ اِخْوانی ۸
یا مُحیطًا بِروحِهِ الدُّنیا
اَنْتَ بِالرُّوحِ حاضِرٌ دانی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
