غزل ۶۲۶۰ - چند دندان تأمل به جگر افشردن؟

چند دندان تأمل به جگر افشردن؟
چون صدف اشک فرو خوردن و گوهر کردن ۱

چون قلم تا سر خود را ننهی بر کف دست
نتوان وادی خونخوار سخن سر کردن ۲

تا قدم دایره سان بر سر خود نگذاری
معنی از عالم بالا نتوان آوردن ۳

تا چون چوگان نشود قامتت از فکر سخن
از حریفان نتوان گوی فصاحت بردن ۴

آن ازین کوچه برد سر به سلامت بیرون
که سر سخت ز هر سنگ تواند خوردن ۵

هر که سر در سر معنی نکند همچو قلم
به که ناموس تخلص نکشد بر گردن ۶

سخنی کز سر اندیشه نباشد پوچ است
شعر پر مغز نگردد ز دهن پر کردن ۷

سخن آن است که چون پرده ز رخسار کشد
رنگ از چهره یاقوت تواند بردن ۸

ارج اهل سخن این بس، که به افلاک رسید
شعله شهرت این طایفه بعد از مردن ۹

در گذر صائب ازین مرحله آتش خیز
بیش ازین پای در آتش نتوان افشردن ۱۰