غزل ۶۱۱۷ - با سیه چشمان بود بزم می گلگون من

با سیه چشمان بود بزم می گلگون من
ساغر از ناف غزالان می زند مجنون من ۱

می کند در سینه ام پیوسته جولان درد و داغ
هر طرف صد محمل لیلی است در هامون من ۲

گر چه از شمشیر او بالین و بستر ساخته است
همچنان زنجیر می خاید ز جوهر خون من ۳

چون دهان زخم، گستاخی نمی دانم که چیست
تیغ خون آلود می باشد لب میگون من ۴

موشکافان جهان را موی آتشدیده کرد
بس که پیچیده است چون زلف بتان مضمون من ۵

عالمی را گفتگوی من به وجد آورده است
جوش صد میخانه دارد سینه پر خون من ۶

می شود در بوته حکمت زر مغشوش صاف
نیست جایی بهتر از خم بهر افلاطون من ۷

شور بلبل می کند کان ملاحت باغ را
می فزاید حسن او را عشق روزافزون من ۸

سرو خواهد کرد چون مینای خالی خون عرق
چون به سیر باغ آید سبز ته گلگون من ۹

شاخ گل بر خاک بندد نقش صائب ز انفعال
هر کجا قامت فرازد مصرع موزون من ۱۰