غزل ۶۰۶۴ - گرد غم فرش است دایم در غم آباد وطن

گرد غم فرش است دایم در غم آباد وطن
در غریبی نیست مکروهی به جز یاد وطن ۱

ای بسا نعمت که یادش به ز ادراکش بود
از وطن می ساختم ای کاش با یاد وطن ۲

مرهمش خاکستر شام غریبان است و بس
هر که را بر دل بود زخمی ز بیداد وطن ۳

از دل و جان بنده غربت نگردد، چون کند؟
آنچه یوسف دید از اخوان در غم آباد وطن ۴

من که در غربت چو لعل از سیم دارم خانه ها
سنگ بر دل تا به کی بندم ز بیداد وطن؟ ۵

گر غبار دل نمی گردید سد راه اشک
می رسانیدم به آب از گریه بنیاد وطن ۶

این زمان صائب دل از یاد غریبی خوش کنم
من که دل خوش کردمی پیوسته از یاد وطن ۷