خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که بر اهمیت پاکی دل، یادآوری گذرایی زندگی، و دوری از کینه و شهوات تأکید دارد. شاعر از مفاهیمی مانند می‌نوشی به عنوان نماد پاکی، آیینه به عنوان نماد خودشناسی، و داغ به عنوان نماد تجربه‌های سخت زندگی استفاده کرده است.

متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از استعاره‌ها مانند 'می‌نوشی' ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامناسب یا گمراه‌کننده باشد.

مشاهده کامل

باده با رندان صافی سینه می باید زدن
حسن اگر داری در آیینه می باید زدن

چون سر خورشید با یک داغ نتوان ساختن
نقش داغ تازه ای بر سینه می باید زدن

صبح شنبه می زداید زنگ از دل بی شراب
باده روشن شب آدینه می باید زدن

نافه از خون خوردن پنهان شود مشکین نفس
باده زیر خرقه پشمینه می باید زدن

در جگر صد سوزن الماس می باید شکست
بعد ازان بر خرقه خود پینه می باید زدن

قسمت خود بین نمی گردد زلال زندگی
ای سکندر سنگ بر آیینه می باید زدن

دردمندی از فلک تعلیم می باید گرفت
هر سر مه ناخنی بر سینه می باید زدن

گر نمی خواهی که فردا هیزم دوزخ شوی
تیشه بر پای درخت کینه می باید زدن

در شهواری که می گویند، در جیب دل است
خویش را بر قلب این گنجینه می باید زدن

صحبت اهل زمان صائب ندارد نشأه ای
می به یاد مردم پیشینه می باید زدن

«صائب تبریزی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir