غزل ۶۰۲۶ - هر که باشد چون قلم از سینه چاکان سخن

هر که باشد چون قلم از سینه چاکان سخن
سرنمی پیچد به تیغ از خط فرمان سخن ۱

بود اگر تخت سلیمان را روان بر باد حکم
بر نفس فرمانروا باشد سلیمان سخن ۲

از سلیمان سر نمی پیچید اگر دیو و پری
لفظ و معنی هم بود در تحت فرمان سخن ۳

مد کوتاهی است عمر جاودان ز احسان او
خشک مگذر زینهار از آب حیوان سخن ۴

می دهد دامان یوسف را به آسانی ز دست
دست هر کس آشنا گردد به دامان سخن ۵

آب حیوان می شود در دیده اش آب سیاه
هر که یک شب زنده دارد در شبستان سخن ۶

تنگ دارد عرصه گفتار بر من روزگار
ورنه طوطی دارد از آیینه میدان سخن ۷

دیده ام چون پیر کنعان شد سفید از انتظار
تا شنیدم بوی یوسف از گریبان سخن ۸

عمر آب زندگی نقش بر آبی بیش نیست
گر بقا داری طمع، جان تو و جان سخن! ۹

عالمی چون تیشه سر بر سنگ خارا می زنند
تا که را صائب به دست افتد رگ کان سخن ۱۰