غزل ۵۹۶۱ - چه عجب اگر نسوزد دل کس به آه سردم

چه عجب اگر نسوزد دل کس به آه سردم
نرسیده ام به دردی که کسی رسد به دردم ۱

به نظر ازان عزیزم به بها ازان گرانم
که به هیچ دل چو گوهر ننشسته است گردم ۲

من و بی حجاب گشتن، چه خیال باطل است این؟
که اگر به دل درآیی تو به گرد دل نگردم ۳

به سیاه روزی من دل سنگ خاره سوزد
که نشد چو سبزه خط ز لب تو آبخوردم ۴

گلی از لباس رنگین نشکفت برعذارم
جگری است پاره پاره چو هدف ز سرخ و زردم ۵

نتوان فشاند دامن ز غبار هستی من
که گران رکاب باشد چو خط ۶

نه چنان ربود فکرم ز میان اهل عالم
که توان رسید صائب به خیال دور گردم ۷