غزل ۳۱۹۱ - کالی تیشی آینوسوای افندی چلبی

کالی تَیْشی آینوسُوْای اَفَندی چَلَبی
نیم شب بر بامِ مایی، تا کِه را می‌طَلَبی ۱

گَهْ سِیَه پوش و عَصایی که مَنَم کالویِروس
گَهْ عِمامه و نیزه در کَف که غَریبَم عَربی ۲

چون عَرَب گردی، بگویی فاعِلاتُنْ فلاعِلات
اَبْصِرُو الدُّنْیا جَمیعًا فی قَمیصی تَخْتَبی ۳

عِلَّتِ اولیٰ نِمودی خویش را با فلسفی
چه زیان دارد تورا؟ تو یارَبیّ و یارَبی ۴

گَر چُنینی، گَر چُنانی، جانِ مایی جانِ جان
هر زبان خواهی بِفَرما، خُسروا، شیرین لَبی ۵

اِرتَمی اغاپِسُوذی کایِکا پَرا تَرا
نورِ حَقّی یا تو حَقَی، یا فرشته یا نَبی ۶

یا نه اینیّ و نه آنی، صورتِ عشقی و بَسْ
با کدامین لشکریّ و در کدامین موکِبی؟ ۷

چون غَمِ دل می‌خورَم، یا رَحمْ بر دل می‌بَرَم
کِی دلِ مِسکین، چرا اَنْدَر چُنین تاب و تَبی؟ ۸

دل‌‌ هَمی‌گوید بُرو من از کجا، تو از کجا
من دِلَم تو قالَبی، رو، رو،‌‌ هَمی‌کُن قالَبی ۹

پوست‌‌ها را رَنگ‌‌ها و مَغزها را ذوق‌ها
پوست‌‌ها با مَغزها خود کِی کُند هم مذهبی؟ ۱۰

کالی میراَسس نَزیتَن بَوستن کالاستن
شب شما را روز گشت و نیست شب‌‌ها را شبی ۱۱

اِسْکِلفیس چلبی انبا اپیسُو ایله ذو
سَر دِهی کُن یک زمانی زان که شیرین مَشربی ۱۲

من خَمُش کردم، فُسونَم،‌‌ بی‌زبانْ تَعلیم دِهْ
ای زِ تو لَرزان و تَرسان مَشرقیّ و مَغربی ۱۳

شَمسِ تبریزی، بَرآ چون آفتاب از شرقِ جان
تا گُشایَند از میانْ زُنّارِ کُفر و مُعْجَبی ۱۴