غزل ۵۹۳۹ - آن طفل یتیمم که شکسته است سبویم

آن طفل یتیمم که شکسته است سبویم
از آب همین گریه تلخی است به جویم ۱

حاشا که پر از می نکند پیر خرابات
روزی که شود خالی ازین مغز کدویم ۲

چون صفحه مسطر زده آید به نظرها
از سیلی بیرحمی اخوان بر رویم ۳

از دایره عشق تو بیرون ننهم پای
گر مه کند از هاله خود طوق گلویم ۴

چون صبح گذشته است ازان چاک دل من
کز رشته تدبیر توان کرد رفویم ۵

آن سوخته جانم که اگر چون شرر از خلق
در سنگ گریزم بتوان یافت به بویم ۶

صائب به دلم باد مرادی نوزیده است
چون غنچه ازان روز که دلبسته اویم ۷