این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از عشق و جنون ناشی از آن سخن میگوید. او عشق را به عنوان نیرویی قدرتمند توصیف میکند که دنیا و مردم را تحت تأثیر قرار میدهد. شاعر از ناآرامی درونی خود به دلیل عشق و از بیتوجهی مردم به حقیقت عشق شکایت میکند. او همچنین از ملامتگران میخواهد که سکوت کنند و عشق را به عنوان راه نجات خود میداند.
این متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عشقی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعری و استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۳۱۸۸ - ادر کأسی و دعنی عن فنونی
جُنِنْتُ فَلا تُحَدِّثْ مِنْ جُنُونی ۱
نه چون ماندهست ما را، نی چگونه
نَدانَم تو دِلاراما که چونی ۲
رَأَیْتُ النّاسَ لِلدُّنْیا زَبونًا
وَ ذُقْتُ الْعِشْقَ فَالدُّنیا زَبُونی ۳
مَتَرس از خَصْم و تو فارغ همیباش
که عاشق هست آن بَحْرِ فُزونی ۴
فَما لِلْخَلْقِ یا صاحی ظُهُوری
وَ ما لِلْخَلْقِ یا صاحی کُمُونی ۵
اگر عشقم دَرونْ آرام گیرد
کجا بینَنْدَم این خَلْقِ بُرونی ۶
وَ مادامَ الْهَویٰ یُغْلی فُوادی
فَلا تَطْمَعْ قَراری اَوْسُکُونی ۷
اَیا نَفْسِ مَلامَت گَر، خَمُش کُن
که هم تو در ضَلالَت رَهْنِمونی ۸
ضَلالُ الْعِشْقِ یا صاحی حَلالی
خَرابُ الْعِشْقِ یا صاحی حُصُونی ۹
زِهی کَشتیِّ شاهانه که عشق است
که رانَنْدش دَرین دریایِ خونی ۱۰
فَتَبْریزٌ وَ شَمْسُ الدّینِ قَصْدی
اُنادیهِمْ، خُذُونی اَوْصِلونی ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.