غزل ۵۸۸۶ - آیینه خانه ایم و دم از نور می زنیم

آیینه خانه ایم و دم از نور می زنیم
شمشیر برق بر جگر مور می زنیم ۱

بر روی تخت دار، مربع نشسته ایم
می از شرابخانه منصور می زنیم ۲

تا کی زند ز رخنه دل جوش، آرزو؟
مشت گلی به خانه زنبور می زنیم ۳

هر جا کمان موی شکافی به زه کنیم
مژگان مور در شب دیجور می زنیم ۴

آزرده می کنیم دلش را ز حرف سخت
از جهل، سنگ بر شجر طور می زنیم ۵

اینجا کلیم رخصت پروانگی نیافت
بال و پری عبث به هم از دور می زنیم ۶

این ناله های شعله فشان صائب از جگر
از شوق عندلیب نشابور می زنیم ۷