غزل ۵۸۳۴ - عمری است ما لب از طمع خام بسته ایم

عمری است ما لب از طمع خام بسته ایم
از صبر سنگ بر دل ناکام بسته ایم ۱

مینای باده با رگ گردن مطیع ماست
تا لب ز گفتگو چو لب جام بسته ایم ۲

از شکرست بستر و بالین ما چو مغز
تا دیده از نظاره چو بادام بسته ایم ۳

بی طالعیم، ورنه درین طرفه صیدگاه
چندان که چشم کار کند دام بسته ایم ۴

زان لب کز او کسی نشنیده است حرف تلخ
امیدها به بوسه و پیغام بسته ایم ۵

اسباب کامرانی خصم است سالها
طرفی که ما ازین دل خود کام بسته ایم ۶

هر چند بر زمین پر ما نقش بسته است
احرام بوسه لب آن بام بسته ایم ۷

ز آغاز می توان به سرانجام راه برد
ما دل عبث به فکر سرانجام بسته ایم ۸

چون دانه نیست عاریتی سیر دام ما
ما دل به دام چون گره دام بسته ایم ۹

صائب به ذوق ما نتوان یافت کافری
زنار را به رغبت احرام بسته ایم ۱۰