غزل ۵۷۸۴ - در عین وصل داغ جدایی چو لاله ام

در عین وصل داغ جدایی چو لاله ام
خالی و پر ز ماه چو آغوش هاله ام ۱

شد تشنه تر ز باده روشن پیاله ام
خالی و پر ز ماه چو آغوش هاله ام ۲

مجنون من به گوش فلک حلقه می کشید
روزی که بود ناف غزالان پیاله ام ۳

هر دانه ای به دام نمی آورد مرا
باشد ز کوه قاف چو عنقا نواله ام ۴

پیر مرا فسرده نسازد چو دیگران
با کهنگی جوان چو می دیر ساله ام، ۵

ز افسردگی اگر می لعلی کنم به جام
چون لاله خون مرده شود در پیاله ام ۶

داغی که بود بر جگر از چشم لیلیم
شد تازه از سیاهی چشم غزاله ام ۷

دیگر عنان دل نتواند نگاه داشت
صائب به گوش هر که رسد آه و ناله ام ۸