غزل ۵۷۵۵ - به سرمگی سوی آن خاک پا نمی بینم

به سرمگی سوی آن خاک پا نمی بینم
به چشم کم طرف توتیا نمی بینم ۱

چه لازم است که خود را سبک کنم چون کاه
چو رنگ جاذبه در کهربا نمی بینم ۲

نسیم صبحم و کارم دریدن جیب است
به تنگ گیری بند قبا نمی بینم ۳

چه لازم است بر آیینه مشق بوسه کنم
چو نقش خویش در آن نقش پا نمی بینم ۴

به بر گرفته مرا تنگ، ذوق دلتنگی
چو غنچه راه نسیم صبا نمی بینم ۵

که بسته است حنا دست با دستان را
که غیر خاک به مشت گدا نمی بینم ۶

اگر به دوزخ ازین خاکدان مرا خوانند
چو سیل می روم و بر قفا نمی بینم ۷

چه چشمداشت ز بیگانگان گوشه نشین
که گوش را به سخن آشنا نمی بینم ۸

چراغ طور اگر خضر راه من گردد
ز بخت تیره همان پیش پا نمی بینم ۹

هزار غنچه تصویر باز شد صائب
منم که روی دلی از صبا نمی بینم ۱۰