این شعر به موضوع مرگ و انتقال از دنیای مادی به عالم باقی اشاره دارد. شاعر از کسی که در حال ترک این جهان است سوال می‌کند که به کجا می‌رود و چرا وطن خود را ترک می‌کند. در ادامه، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که این دنیا موقت است و فرد به سوی وطن حقیقی و جاودانگی حرکت می‌کند. همچنین، شاعر به عواملی مانند دعوت قضا، تجلی جلال الهی و جمال خداوند اشاره می‌کند که باعث این سفر می‌شوند.
این شعر مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی دارد که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، موضوع مرگ و زندگی پس از مرگ نیاز به بلوغ فکری و تجربه بیشتری دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل می‌شود.
غزل ۳۱۷۰ - ای که تو از عالم ما می‌روی
خوشْ زِ زمین سویِ سَما می‌رَوی ۱
ای قَفَصْ اِشْکَسته و جَسته زِ بَند
پَر بِگُشادی به کجا می‌رَوی؟ ۲
سَر زِ کَفَن بَر زَن و ما را بگو
کَزْ وَطَنِ خویش چرا می‌رَوی؟ ۳
نی غَلَطَم، عاریه بود این وَطَن
سویِ وَطَنْگاهِ بَقا می‌رَوی ۴
چون زِ قَضا دعوت و فَرمان رَسید
در پِیِ سَرهنگِ قَضا می‌رَوی ۵
یا که زِ جَنّاتْ نَسیمی رَسید
در پِیِ رِضْوانِ رضا می‌رَوی ۶
یا زِ تَجَلّیِ جَلالِ قَدیم
مُضْطَرِب و بی‌سَر و پا می‌رَوی ۷
یا زِ شُعاعاتِ جَمالِ خدا
مَستِ مُلاقاتِ لِقا می‌رَوی ۸
یا زِ بُنِ خُمِّ جهان هَمچو دُرد
صاف شُدی سویِ عُلا می‌رَوی ۹
یا به صِفاتی که خَموشان کنند
خامُش و مَخْفیّ و خَفا می‌رَوی ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
