غزل ۵۷۳۹ - بس است روی دلی مشت استخوان مرا

بس است روی دلی مشت استخوان مرا
ز چشم شیر فتد برق در نیستانم ۱

ز شرم ناله ام از بس به خاک ریخته است
زبان چو برگ توان رفت از گلستانم ۲

نه ذوق بودن و نه روی باز گردیدن
چو خنده بر لب ماتم رسیده حیرانم ۳

همین بس است که در آستانه عشقم
اگر چه سوختنی همچو چوب دربانم ۴

مرا به کنج قفس بر ز بوستان صائب
که مغز می شود از بوی گل پریشانم ۵

اگر چه نیک نیم، خاک پای نیکانم
عجب که تشنه بمانم، سفال ریحانم ۶

چو رشته قیمتم از پهلوی گهر باشد
اگر گهر نبود من به خاک یکسانم ۷

شوم به خانه مردم نخوانده چون مهمان
که من به خانه خود چون نخوانده مهمانم ۸

ز ابر آب گرفتن وظیفه صدف است
من آن نیم که به هر سفله لب بجنبانم ۹