غزل ۵۷۳۵ - ز بردباری ما خوار و زار شد عالم

ز بردباری ما خوار و زار شد عالم
ز کوه طاقت ما سنگسار شد عالم ۱

بس است سلسله جنبان نسیم دریا را
ز بیقراری ما بیقرار شد عالم ۲

ز گوشه دل خود سر برون نیاوردیم
اگر خزان و اگر نوبهار شد عالم ۳

بهشت برگ خزان دیده ای است عارف را
ز سیر چشمی ما شرمسار شد عالم ۴

کدام دست برآمد ز آستین یارب
که یک پیاله می بر خمار شد عالم ۵

کند فضولی مهمان بخیل را بدخو
ز سازگاری ما سازگار شد عالم ۶

توان حریف دغا را به نقش کم دل برد
ز پاکبازی ما خوش قمار شد عالم ۷

کباب سوخته را اشک نیست حیرانم
که چون ز خون دلم لاله زار شد عالم ۸

نداشت مایه ابر بهار عالم خشک
ز تر زبانی ما نوبهار شد عالم ۹

ز ناله های جگرسوز خامه صائب
چو لاله یک جگر داغدار شد عالم ۱۰