غزل ۵۷۱۸ - ز خال روز سیاهی که داشتم دارم

ز خال روز سیاهی که داشتم دارم
ز زلف رشته آهی که داشتم دارم ۱

رسید اگر چه به پایان چو شمع هستی من
ز اشک و آه سپاهی که داشتم دارم ۲

تو داد وعده خلافی بده به خاطر جمع
که من همان سر راهی که داشتم دارم ۳

درین بهار که یک سبزه زیر سنگ نماند
ز زیر بال پناهی که داشتم دارم ۴

چه سود ازین که سرم چون حباب رفت به باد
ز فکر پوچ کلاهی که داشتم دارم ۵

به وصل گمشده خود رسید هر بی چشم
منم که چشم به راهی که داشتم دارم ۶

ز خرمن است چه حاصل دل حریص مرا
که چشم بر پر کاهی که داشتم دارم ۷

به رو اگر چه گناه مرا نیاوردند
ز انفعال گناهی که داشتم دارم ۸

ز خوان وصل نشد سیر دیده ام صائب
گرسنه چشم نگاهی که داشتم دارم ۹