غزل ۵۷۰۲ - ز بیغمی نه ز مطرب ترانه می طلبم

ز بیغمی نه ز مطرب ترانه می طلبم
برای گریه چو طفلان بهانه می طلبم ۱

شده است سنگ نشان دل ز بی پر و بالی
ز آه سوختگان تازیانه می طلبم ۲

سیاه کاسه فتاده است چشمه حیوان
ز عشق زندگی جاودانه می طلبم ۳

نظر به عالم غیب است گوشه گیران را
ز خال کنج لب یار دانه می طلبم ۴

ربوده است ز من شوق خاکبوس قرار
اگر چو موج ز دریا کرانه می طلبم ۵

ز ریگ روغن بادام چشم می دارم
مروت از دل اهل زمانه می طلبم ۶

دهان تیشه فرهاد شد به خون شیرین
هنوز مزد ازین کارخانه می طلبم ۷

گهر به گرد یتیمی نمی رسد اینجا
من از محیط محبت کرانه می طلبم ۸

کجاست پله آزادی و گرفتاری
حضور کنج قفس ز آشیانه می طلبم ۹

نمی رسد به هدف تیر کج به هیچ نشان
همان ز ساده دلی من نشانه می طلبم ۱۰

نصیب خانه خرابان نمی شود صائب
گشایشی که من از کنج خانه می طلبم ۱۱