غزل ۵۶۸۸ - روزگاری است ز دل نقش خودی می شویم

روزگاری است ز دل نقش خودی می شویم
راه چون سایه به پای دگران می پویم ۱

چون قلم گوش برآواز دل خوش سخنم
هر چه آید به زبانم نه ز خود می گویم ۲

با دل خونشده ام در ته یک پیرهن است
یوسف گمشده ای کز دگران می جویم ۳

هست چون جوهر آیینه همان پابرجا
هر قدر نقش امید از دل خود می شویم ۴

گر چه چون خال، مرا دانه دل سوخته است
اگر از حسن بود روی دلی، می رویم ۵

روزی از باغ تو چیدم گل و یک عمر گذشت
دست خود را چو گل تازه همان می بویم ۶

نیست صائب زپی کام جهان گریه من
که ز آیینه دل نقش خودی می شویم ۷