این متن شعری است که در آن شاعر به ستایش و تقدیر از شخصی میپردازد که به نظر میرسد نقش مهمی در جامعه داشته و به دیگران کمک کرده است. شاعر از خدمات و حمایتهای این شخص قدردانی میکند و آرزو میکند که سایهاش بر مسلمانان جاویدان بماند. همچنین، شاعر ابراز میکند که آماده خدمت به این شخص است.
این متن به دلیل استفاده از زبان شعر و مفاهیم عمیق معنوی و اجتماعی، برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. کودکان ممکن است در درک مفاهیم و عبارات پیچیده آن دچار مشکل شوند.
غزل ۳۱۵۹ - زندگانی مجلس سامی
باد در سَروَریّ و خودکامی ۱
نامِ تو زنده باد، کَزْ نامَت
یافتند اَصْفیا نِکونامی ۲
میرَسانَم سَلام و خِدمَتها
که رَهی را وَلیِّ اِنْعامی ۳
چه دَهَم شَرحِ اشتیاق؟ که خود
ماهیاَم من تو بَحْرِ اِکْرامی ۴
ماهیِ تشنه چون بُوَد بیآب؟
ای که جان را تو دانه و دامی ۵
سَبَبِ این تَحِیَّت آن بودهست
که تو کارِ مرا سَرانجامی ۶
حاصِلِ خِدمَت از شِکَرریزَت
دارد اومیدِ شَربَت آشامی ۷
زان کَرَمها که کردهیی با خَلْق
خاصْ آسوده است و هم عامی ۸
بِکَشَش در حِمایَتَت کِامْروز
تویی اهلِ زمانه را حامی ۹
تا که در ظِلِّ تو بِیارامَد
که تو جان را پَناه و آرامی ۱۰
که شَوَم من غَریقِ مِنَّتِ تو
کِابْتِدا کردی و در اِتْمامی ۱۱
بادْ جاوید بر مُسلمانان
سایهاَت، کافتابِ اِسْلامی ۱۲
این سو، اَرْ کار و خِدمَتی باشد
تا که خِدمَت نِمایَم و رامی ۱۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.