غزل ۳۱۵۹ - زندگانی مجلس سامی

زندگانیِّ مَجْلِسِ سامی
باد در سَروَریّ و خودکامی ۱

نامِ تو زنده باد، کَزْ نامَت
یافتند اَصْفیا نِکونامی ۲

می‌رَسانَم سَلام و خِدمَت‌‌ها
که رَهی را وَلیِّ اِنْعامی ۳

چه دَهَم شَرحِ اشتیاق؟ که خود
ماهی‌اَم من تو بَحْرِ اِکْرامی ۴

ماهیِ تشنه چون بُوَد‌ بی‌آب؟
ای که جان را تو دانه و دامی ۵

سَبَبِ این تَحِیَّت آن بوده‌‌ست
که تو کارِ مرا سَرانجامی ۶

حاصِلِ خِدمَت از شِکَرریزَت
دارد اومیدِ شَربَت آشامی ۷

زان کَرَم‌‌ها که کرده‌یی با خَلْق
خاصْ آسوده است و هم عامی ۸

بِکَشَش در حِمایَتَت کِامْروز
تویی اهلِ زمانه را حامی ۹

تا که در ظِلِّ تو بِیارامَد
که تو جان را پَناه و آرامی ۱۰

که شَوَم من غَریقِ مِنَّتِ تو
کِابْتِدا کردی و در اِتْمامی ۱۱

بادْ جاوید بر مُسلمانان
سایه‌اَت، کافتابِ اِسْلامی ۱۲

این سو، اَرْ کار و خِدمَتی باشد
تا که خِدمَت نِمایَم و رامی ۱۳