غزل ۵۶۰۶ - غوطه در بحر گهر ز آبله پا زده ام

غوطه در بحر گهر ز آبله پا زده ام
در دل خاک قدم بر سر دریا زده ام ۱

سود من از سفر خاک، که چشمش مرساد
مشت خاکی است که در دیده دنیا زده ام ۲

تا در فیض گشوده است به رویم توفیق
حلقه چون داغ بسی بر در دلها زده ام ۳

به خراش جگر خویش نظر داشته ام
تیشه در ظاهر اگر بر دل خارا زده ام ۴

چه کند سیل گرانسنگ به همواری دشت؟
خاک در دیده دشمن به مدارا زده ام ۵

غوطه در خون زده چون پنجه مرجان دستم
بس که کف بر سر شوریده چو دریا زده ام ۶

دست چون در کمر موج تهیدست زنم؟
من که چون رشته مکرر به گهر پا زده ام ۷

این زمان در سفره قطره به جان می لرزم
من که صد مرتبه چون سیل به دریا زده ام ۸

نیست بیکار در ین مرحله یک نشتر خار
همه را بر محک دیده بینا زده ام ۹

عاجزم در گره خویش گشودن صائب
من که نقب از مژه در سینه خارا زده ام ۱۰