بیست مهر: روز بزرگداشت حافظ

خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و عرفانی است. شاعر از نبود معشوق و آتش عشق درونی خود می‌گوید، از یاد لب‌های یار و تأثیر آن بر روحش سخن می‌راند، و وفاداری خود را برخلاف هوسبازان اعلام می‌کند. همچنین، او از توانایی تحمل بار جهان سخن می‌گوید، اما نوازش معشوق را سنگین‌تر از آن می‌داند.

محتوا شامل مضامین عرفانی و عاشقانه پیچیده است که درک آن برای نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند «آتش بیتاب» و «لب‌های می‌نوش» ممکن است برای کودکان نامناسب باشد.

مشاهده کامل

نشد سروی درین بستانسرا یک بار همدوشم
ز آتش طلعتی روشن نشد محراب آغوشم

سرآمد گر چه در آغوش سازی عمر من چون گل
نشد یک بار دربرآید آن سرو قباپوشم

سراپایم چو ساغر یک دهن خمیازه می گردد
چو می گردد به خاطر یاد آن لبهای می نوشم

به هر افسانه نتوان همچو طفلان بست چشم من
که قدر وقت دان کرده است آن صبح بناگوشم

نه زان سان شعله ور شد آتش بیتابیم از دل
که لعل آبدار او تواند کرد خاموشم

نباشد بیوفایی شیوه من چون هوسناکان
که در دوران خط از بندگان حلقه در گوشم

لب جان پرورت بر من نه آن حق نمک دارد
که در روز سیاه خط شود از دل فراموشم

اگر چه می توانم زیر بار عالمی رفتن
گرانی می کند دست نوازش بر سر دوشم

چه خواهد کرد صائب باده من با تنک ظرفان
که خم را پایکوبان داشت در میخانه ها جوشم

«صائب تبریزی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir