این متن دربارهٔ ارزش تنهایی و خلوت به عنوان فرصتی برای تفکر و خودشناسی است. شاعر توصیه میکند که به جای دنبال کردن جمعیت و غوغا، به درون خود رجوع کنیم و از زیر سایهٔ دیگران خارج شویم. همچنین، تأکید میشود که برای رسیدن به صلاح و بهبود، باید به سوی خود بازگردیم و از هرجایی بودن پرهیز کنیم.
مفاهیم عمیق فلسفی و خودشناسی موجود در متن برای درک کامل نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد، بنابراین برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است.
غزل ۳۱۵۱ - چند اندر میان غوغایی؟
خوی کُن پاره پاره تنهایی ۱
خَلْوَتی را لَطیف سوداییست
رو بِپُرسَش که در چه سودایی؟ ۲
خَلْوَت آن است که در پناهِ کسی
خوش بِخُسپیّ و خوش بیاسایی ۳
زیرِ سایهیْ درختِ بَخت آور
زود مَنْزِل کُنی، فرود آیی ۴
وَرْ تو خواهی که بَختْ بُگْشایَد
زیرِ هر سایه رَخْت نَگْشایی ۵
سویِ اَنْبانِ ما و من نَرَوی
گر چه او گویَدَت که از مایی ۶
رو به خود آر، هر کجا باشی
روسیاه است مَردِ هَرجایی ۷
خودِ تو چیست؟ بیخودی زان کَس
که ازو در چُنین تماشایی ۸
چون رَسیدی به شَهْ صَلاحُ الدّین
گَر فَسادی، سویِ صَلاح آیی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.