غزل ۵۵۴۱ - زند پهلو به گردون کوه عصیانی که من دارم

زند پهلو به گردون کوه عصیانی که من دارم
به صد دریا نگردد پاک دامانی که من دارم ۱

ز وحشت سایه برگرد من مجنون نمی گردد
ندارد کعبه گرد خود بیابانی که من دارم ۲

تماشای بهشت از خلوتم بیرون نمی آرد
به است از جنت در بسته زندانی که من دارم ۳

ز سهمش پنجه شیران چو برگ بید می لرزد
درون سینه از تیرش نیستانی که من دارم ۴

ز اکسیر قناعت می شمارم نعمت الوان
اگر رنگین به خون گردد لب نانی که من دارم ۵

توکل می دهد سامان کار من به آسانی
ندارد هیچ رهرو میرسامانی که من دارم ۶

ز مد عمر جاویدان ندارد کو تهی صائب
ز دست و تیغ او زخم نمایانی که من دارم ۷