غزل ۵۴۹۹ - اگر بی پرده در گلزار افغان ساز می کردم

اگر بی پرده در گلزار افغان ساز می کردم
زر گل را سپند شعله آواز می کردم ۱

نکردم روترش از سرزنش در عاشقی هرگز
زبان چون شمع دایم در دهان گاز می کردم ۲

کنون از سایه خود می کنم وحشت خوش آن جرات
که پیش پای شاهین سینه پاانداز می کردم ۳

نبود از بیقراری ناله من در دل آتش
که دورافتادگان را چون سپند آواز می کردم ۴

چو ماه نو به زیر تیغ در نشو و نما بودم
به ناخن تا گره از کار مردم باز می کردم ۵

ز هر خاک سیه فیض جواهر سرمه می بردم
در آن فرصت که من آیینه را پرداز می کردم ۶

کنون نی می کند در ناخنم مخمل خوشاروزی
که بر روی زمین خشک خواب ناز می کردم ۷

نمی گردید دامنگیر من گر ناله بلبل
سبک چون رنگ ازین بستانسرا پرواز می کردم ۸

اگر ذوق گرفتاری نمی شد خضر راه من
به امید چه من از آشیان پرواز می کردم ۹

نمی آمد اگر صائب به دستم دامن شبها
من عاجز به دامان که دست انداز می کردم ۱۰