غزل ۵۴۶۶ - ما ز حیرت در حریم وصل هجران می کشیم

ما ز حیرت در حریم وصل هجران می کشیم
دلو خود خالی برون از چاه کنعان می کشیم ۱

منعمان گر پیش مهمان نعمت الوان کشند
ما به جای سفره خجلت پیش مهمان می کشیم ۲

از فشار قبر هرگز قسمت کفار نیست
آنچه ما از تنگی صحرای امکان می کشیم ۳

دامن خاک است از خون عزیزان لاله زار
از رعونت ما همان بر خاک دامان می کشیم ۴

فکر رنگین است باغ دلگشای اهل فکر
چون غمی رو می دهد سر در گریبان می کشیم ۵

در هوای کام دنیا نیست آه سرد ما
بر سواد آفرینش خط بطلان می کشیم ۶

بر شکار لاغر از سرپنجه شیران نرفت
آنچه از دست نوازش ما ضعیفان می کشیم ۷

دیگران صائب به تلخی باده می نوشند و ما
جام پر خون را به سر با روی خندان می کشیم ۸