غزل ۵۴۶۴ - ما نفس بر لب به صد رنج و تعب می آوریم

ما نفس بر لب به صد رنج و تعب می آوریم
پیر می گردیم تا روزی به شب می آوریم ۱

روزه حرف طلب دارد لب اهل کرم
ما به منزل میهمان را بی طلب می آوریم ۲

رزق اگر دارد کلیدی در کف دست دعاست
بی سبب ما زور بر پای طلب می آوریم ۳

منت مشکل گشایان نی به ناخن می کند
زور بر دست دعای نیمشب می آوریم ۴

شوخ چشمی بین که پیش در شهوار حسب
استخوان پوسیده ای چند از نسب می آوریم ۵

بیستون را تیشه ما در فلاخن می نهد
برجبین چون چین جواهر از غضب می آوریم ۶

صائب از اوضاع ما شوریده احوالان مپرس
گوشه ای داریم و روزی را به شب می آوریم ۷