غزل ۵۳۴۱ - گر چه زیر تیغ لنگردار مسکن داشتم

گر چه زیر تیغ لنگردار مسکن داشتم
پای چون کوه از گرانسنگی به دامن داشتم ۱

نیل چشم زخم شد سودای مجنون مرا
جای هر سنگی که از اطفال بر تن داشتم ۲

ذوق دلتنگی گریبانگیر شد چون غنچه ام
ورنه برگ عیش چون گل من به دامن داشتم ۳

کاسه دریوزه از روزن نبردم پیش ماه
خانه خود را ز برق آه روشن داشتم ۴

بیخبر نگذشتم از پایی که زخم خار داشت
چشم در دنبال دایم همچو سوزن داشتم ۵

تا چو ماهی بر کنار افتادم از بحر عدم
داغ حسرت گشت هر فلسی که بر تن داشتم ۶

قامت خم برنیاورد از گرانخوابی مرا
پشت خود بر کوه چون سنگ از فلاخن داشتم ۷

برگ کاهی قسمت مور حریص من نشد
از عزیزانی که من امید خرمن داشتم ۸

سرو را آزادیم در پیچ و تاب رشک داشت
گرچه طوق بندگی صائب به گردن داشتم ۹