غزل ۵۳۳۰ - من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستم

من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستم
بی محبت کافرم گر یک زمان می زیستم ۱

زنده از یاد حقم من ورنه در این خاکدان
صد کفن پوسانده بودم گر به جان می زیستم ۲

مرگ بر من زندگانی راگواراکرده بود
دربهاران من به امید خزان می زیستم ۳

گر نمی شد پرده چشم جهان بین بیخودی
من چسان در وحشت آباد جهان می زیستم ۴

حاصلم از زندگی چون شمع اشک وآه بود
من درین محفل برای دیگران می زیستم ۵

خنده می آمد مرا چون گل بر اوضاع جهان
با لب خندان اگر در گلستان می زیستم ۶

بر سمندر آتش سوزان بود آب حیات
من به دوزخ در بهشت جاودان می زیستم ۷

گر ز کاوش خانه خود می رسانیدم به آب
چون خضر من هم به عمر جاودان می زیستم ۸

ماهی بی آب در خشکی چشان غلطد به خاک
دور ازان جان جهان صائب چنان می زیستم ۹